Tagarchief: kunst

De kunst van het merk

anton heyboer

Daags voor het bezoek aan de galerie liet ik aan mijn dochter via internet zien welke aanschaf ik in overweging nam.

Het oordeel over het werk van de schilder was heel helder: “Nah, pap, dát kun jij zelf ook maken.” Lees verder

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Marketing

Historisch museum

Vandaag werd bekend dat het Nationaal Historisch Museum er definitief niet komt.

De staatsecretaris heeft besloten dat hij er geen 6 miljoen per jaar subsidie voor over heeft. Hij had eerder al bedacht dat een subsidie van 50 miljoen voor de huisvesting niet meer te verantwoorden was. Terwijl de begroting voor de parkeergarage al 60 miljoen was.

Dat het museum er niet komt is helemaal niet erg. Vindt u wel?

Niet dat ik iets tegen musea of cultuur heb. Integendeel, ik kan er buitengewoon van genieten. Maar dat Nationaal Historisch Museum….ik weet het niet.

Het is niet waar, maar vanaf de eerste dag voelde het als een PVV initiatief. Een soort “eigen volk eerst”-museum. Omdat we onze nationale identiteit zouden moeten versterken. En omdat mensen met een andere culturele achtergrond hier eigenlijk niet zouden kunnen functioneren als zij niet weten wie Johan de Witt is. Met zo’n houvast kun je tenminste behoorlijk integreren, zo is blijkbaar de gedachte in de politiek. Want het museum was wel degelijk een poging van de politiek om onze identiteit op te poetsen. Of was het ook om ons af te kunnen zetten tegen de globalisering en tegen Europa? Overigens was het initiatief voor het museum, alweer vijf jaar terug, van Marijnissen (SP) en Verhagen (CDA).

Het is met andere woorden aanbodgestuurd. Er zit verder niemand op te wachten. Het is overbodig. Geen klant die er om heeft gevraagd. Daarom betreur ik niet dat het museum er niet komt.

Historie kan je in heel veel musea bewonderen, ga maar eens kijken in het Rijksmuseum, het Zuiderzee- of Scheepvaartmuseum. Prachtig. Maar ook en vooral buiten musea. Zoek eens lekker een oude stad op en je vindt plekken die boeien en fascineren omdat je er beleeft dat mensen er al eeuwen leven.

Een prima beslissing dus om niet verder te gaan met een museum dat zich graag wilde vestigen in een iconisch gebouw. Wel jammer van de kapitaalvernietiging. Misschien dat de begrote subsidie nog naar de andere musea kan?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Kunst

"Onbereikbaar"

Au! Het kabinet heeft begroot en de Raad van Cultuur heeft afgelopen vrijdag het besluit gezegend: weg met de subsidie op de kunst. Honderdvijfentwintig miljoen gaan we in de kunstsector bezuinigen. Al die prutsers kunnen best met 30% minder. Moeten ze maar iets maken waar de “hardwerkende Nederlander” wél op zit te wachten. Marktwerking heet dat, en als je iets maakt waar de “hardwerkende belastingbetaler” wel graag naar toe gaat dan verdien je gewoon geld met het invullen van de behoefte van de klant en heb je geen subsidie nodig. Simpel toch?

Tsja, daar sta je dan als kunstenaar. Je maakt prachtige dingen. Geweldige muziek zoals de componist het bedoelde. Daar heb je 65 mensen voor nodig om het te maken. Zo mooi, tranen in je ogen. Of arbeidsintensieve bronzen beelden die echt iets te vertellen hebben. Waar je uren naar kunt kijken. Jij wel. Maar de hardwerkende Nederlander moet het niet.

De schuld voor de bezuinigingen is ook wel aanwijsbaar. Er zijn namelijk voorbeelden van een geslaagde marktwerking. Nemen we een fictieve ondernemer die we Joop van Ellende noemen. Als hij bedenkt dat we de voorstelling “X-factor – the Musical” gaan brengen zitten de theaters de komende twee jaar gewoon vol: a tachtig euro per kaart. En daarna doen we gewoon “The Voice of Holland- the Musical”. Zit het het theater weer twee jaar vol. Plus duur eten vooraf en een prijzig borreltje na. Kassa. Stars-on-ice; the musical. De Toppers-the musical. Gooische Vrouwen – de musical. Boer-zoekt-vrouw-de musical.  Het maakt geen reet uit: succes verzekerd!

Als geld verdienen zo makkelijk is, snap je toch al die kunstenaars niet die drie maanden op een beeldje lopen te kloten? Of kunstmakers die een half jaar een muziekstuk van 200 jaar terug oefenen om twee voorstellingen te geven? De sukkels!

Eerlijk gezegd: ik snap het wél. Ik heb wel eens meer dan 100 euro uitgegeven om Lorin Maazel te zien dirigeren. Veel tijd genomen om Simon Rattle in de Musikverein in Wenen mee te maken. Genoten in galerie BuitenBeeld van prachtig vormgegeven brons. Allemaal kippenvel.

Dit levert dus een ultiem dilemma op. Want met subsidie ga je het op termijn niet redden. Niet in de landbouw en niet in de kunst. Weg ermee dus.

Maar hoe krijg je het voor elkaar dat de “hardwerkende belastingbetalende Nederlander” wel gaat houden van een oprecht mooi product? Wel eens een museum gaat bezoeken of een concertzaal. In plaats van een pretpark.

Laten we de marketingmensen in de kunstsector de nodige inspiratie en succes wensen om dit vraagstuk op te lossen. In ons aller belang!

1 reactie

Opgeslagen onder Marketing, Uncategorized

Pindakaasvloer

Soms denk ik wel eens dat ik creatief ben. Bijvoorbeeld na psychologische testjes waarbij je zoveel mogelijk toepassingen moet verzinnen wat je met een krant kunt doen.

Maar soms weet ik dat ik helemaal niet creatief ben. Omdat je dingen tegenkomt die je had willen verzinnen. Had moeten verzinnen. Had kunnen verzinnen. Omdat het zo simpel is om het te bedenken.

Dat gevoel overkwam mij toen ik las dat museum Boymans van Beuningen de Pindakaasvloer  gekocht had. Van Ernie notabene!

“De Pindakaasvloer is op elke gewenste grootte uit te voeren en bestaat uit een soort lijst, waarbinnen zich in de gewenste dikte een bepaalde hoeveelheid pindakaas van een nader te bepalen merk bevindt”.

Wat een geweldig ding! En wat een geweldig businessmodel! Het product gaat al sinds 1962 mee en bevindt zich vast nog niet aan het einde van de life-cycle. Helaas doet het museum geen uitspraken over de aankoopprijs, dus we moeten raden naar de marge, maar ik schat in dat er een uitstekende ROI op deze vloerbedekking zit.

Het mooiste van alles is dat het een allesbehalve prettig tapijt is: binnen drie minuten zit de geur diep in je kleding en het loopt ook niet al te lekker.

Maar misschien heeft het ook onvermoede voordelen. Ik heb mezelf voorgenomen om toch eens te kijken naar de isolatiewaarde van pindakaas bij verschillende diktes. Want met het inmiddels verplichte energielabel zie ik ruimere mogelijkheden voor de toepassing van pindakaas in woningen en bedrijfspanden. Zonde om alleen de vloerisolatie te doen!

Mocht de studie naar de isolatiewaarde positief uitvallen dan komt het pindakaasdak als line-extension binnen bereik. Ook kunt u dan met plezier uw spouwmuur met pindakaas vullen. Last-but-not-least: een bijbehorend Groencertificaat is op voorhand niet uit te sluiten en zelfs waarschijnlijk.

Want ook hiervoor geldt het overkoepelende motto van de pindakaasvloer: “alles  is zinloos en onzinnig, maar daarom nochtans wel de moeite waard”.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized