Maandelijks archief: mei 2011

Auto’s en vrouwen

Sinds een tijdje kom ik niet meer in een merkgarage waar het personeel in een auto van de zaak rijdt, maar in een kleine all-round garage op een dorp. Er werken maar een paar mensen; overduidelijk liefhebbers. De eigenaar werkt in de avonduren al jaren aan de restauratie van vooroorlogs staal en neemt af en toe een dag vrij om in zijn oldtimer een vers echtpaar te vervoeren. De monteur die mijn auto “doet” is ook liefhebber. Hij rijdt zelf in een Jaguar. Actueel model, in showroomconditie. Een sierlijke donkere carosserie, van binnen bekleedt met zacht beige leer. Prachtig ding. “Was ik maar automonteur”, dacht ik laatst toen hem voorzichtig zag inparkeren.

Waarom vertel ik dit? Twee weken geleden trof ik in het NRC een artikeltje over iemand die in Frankrijk in opspraak was geraakt. Er stond ook een foto bij van de reden van de ontstane rel. De foto toonde een grijze man die in Parijs gefotografeerd was naast een Porsche. Dat die auto van een vriend was deed niet zoveel ter zake: je laat je niet rondrijden in een Porsche, zo was de beschuldiging. Wat de man de das omdeed was dat het niet de eerste keer was: in 2006 was hij gesignaleerd in de auto van zijn vrouw. Een Jaguar.

Dat is eigenlijk wel bijzonder en geeft een mooi inkijkje in de werking van integriteit en beeldvorming: dat wat mijn automonteur bezit, mag een Franse economische topper en bijna presidentskandidaat nog niet eens een uurtje lenen. In een Jaguar gezien worden is al bijna goed voor een parlementaire enquete, en zowieso de doodsteek voor je politieke carriere. Hetzelfde artikel maakt gewag van het feit dat een andere fransman, president Sarkozy, vaak wordt bekritiseerd om zijn voorliefde voor Ray-Ban. Zo’n zonnebril kost honderd euro, maar kan dus een vermogen aan gedonder opleveren.

Twee weken na dat krantenartikel is de beeldvorming rond eerdergenoemde Fransoos weer een beetje bijgesteld. Aangescherpt, zo u wilt. Nee, kaltgestellt is eigenlijk het juiste woord. Dominique, want zo heet hij, zit sinds dit weekend vast in New York omdat hij niet alleen een voorliefde heeft voor mooie auto’s. Hij zou ook een voorliefde hebben voor vrouwelijk schoon. Op grond van het akkefietje met de auto’s is het goed mogelijk dat iemand hem pootje probeert te lichten; in een hotel je ontbijtje aanpakken in badjas heet dan al snel aanranding. Maar als de beschuldigingen waar zijn wacht een gevangenisstraf van maximaal 74 jaar. Tsja, moet je maar met je p…. overal vanaf blijven.

Met veel belangstelling volg ik hoe dit gaat aflopen. Mijn tip voor vandaag laat zich raden. Als u iets moois ziet: kijk de andere kant op en ren hard weg! Succes!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Kunst

"Onbereikbaar"

Au! Het kabinet heeft begroot en de Raad van Cultuur heeft afgelopen vrijdag het besluit gezegend: weg met de subsidie op de kunst. Honderdvijfentwintig miljoen gaan we in de kunstsector bezuinigen. Al die prutsers kunnen best met 30% minder. Moeten ze maar iets maken waar de “hardwerkende Nederlander” wél op zit te wachten. Marktwerking heet dat, en als je iets maakt waar de “hardwerkende belastingbetaler” wel graag naar toe gaat dan verdien je gewoon geld met het invullen van de behoefte van de klant en heb je geen subsidie nodig. Simpel toch?

Tsja, daar sta je dan als kunstenaar. Je maakt prachtige dingen. Geweldige muziek zoals de componist het bedoelde. Daar heb je 65 mensen voor nodig om het te maken. Zo mooi, tranen in je ogen. Of arbeidsintensieve bronzen beelden die echt iets te vertellen hebben. Waar je uren naar kunt kijken. Jij wel. Maar de hardwerkende Nederlander moet het niet.

De schuld voor de bezuinigingen is ook wel aanwijsbaar. Er zijn namelijk voorbeelden van een geslaagde marktwerking. Nemen we een fictieve ondernemer die we Joop van Ellende noemen. Als hij bedenkt dat we de voorstelling “X-factor – the Musical” gaan brengen zitten de theaters de komende twee jaar gewoon vol: a tachtig euro per kaart. En daarna doen we gewoon “The Voice of Holland- the Musical”. Zit het het theater weer twee jaar vol. Plus duur eten vooraf en een prijzig borreltje na. Kassa. Stars-on-ice; the musical. De Toppers-the musical. Gooische Vrouwen – de musical. Boer-zoekt-vrouw-de musical.  Het maakt geen reet uit: succes verzekerd!

Als geld verdienen zo makkelijk is, snap je toch al die kunstenaars niet die drie maanden op een beeldje lopen te kloten? Of kunstmakers die een half jaar een muziekstuk van 200 jaar terug oefenen om twee voorstellingen te geven? De sukkels!

Eerlijk gezegd: ik snap het wél. Ik heb wel eens meer dan 100 euro uitgegeven om Lorin Maazel te zien dirigeren. Veel tijd genomen om Simon Rattle in de Musikverein in Wenen mee te maken. Genoten in galerie BuitenBeeld van prachtig vormgegeven brons. Allemaal kippenvel.

Dit levert dus een ultiem dilemma op. Want met subsidie ga je het op termijn niet redden. Niet in de landbouw en niet in de kunst. Weg ermee dus.

Maar hoe krijg je het voor elkaar dat de “hardwerkende belastingbetalende Nederlander” wel gaat houden van een oprecht mooi product? Wel eens een museum gaat bezoeken of een concertzaal. In plaats van een pretpark.

Laten we de marketingmensen in de kunstsector de nodige inspiratie en succes wensen om dit vraagstuk op te lossen. In ons aller belang!

1 reactie

Opgeslagen onder Marketing, Uncategorized