Maandelijks archief: maart 2011

Das Leben der Anderen

Het is in beginsel erg waardevol om gegevens van klanten (of niet-klanten) te verzamelen, te analyseren en te gebruiken in de benadering en de behandeling van klanten. Dit is niet alleen waardevol voor een bedrijf, het zorgt ook voor minder irritatie bij de (potentiële) klant. De waarde voor bedrijven bestaat er onder andere uit dat relaties met veel lagere kosten een gerichter en relevanter aanbod kunnen krijgen. Zo ontvangen klanten van de Makro folders met weekaanbiedingen – als ze tenminste een bepaald bedrag besteden. Kom je onder de grens, dan krijg je geen folder maar een mailbericht. Prima! Kantoorbehoeftenleverancier Viking stuurt klanten een gepersonaliseerde brochure die ook qua inhoud anders is dan die van de buurman op het bedrijventerrein: de speciale aanbiedingen worden op basis van eerder koopgedrag individueel gedaan. Met als resultaat dat ik als klant relevante aanbiedingen krijg en genoemde firma een hogere kans op mijn besteding heeft. Helemaal goed dus, en ondernemers die dit nog niet doen kunnen veel winnen. Vandaag nog beginnen dus.

Is het dan altijd goed? Nee, er zitten wel grenzen aan. Banken en verzekeraars bijvoorbeeld verzamelen ook veel gegevens en verrijken die data uit zoveel mogelijk bronnen. Om risico’s te verminderen. Op basis van de data worden scorecards gebouwd die op basis van statistiek een beslissing helpen nemen over bijvoorbeeld kredietverlening of verzekeringsrisico. Ook dit werkt over het algemeen uitstekend voor de aanbiedende partij. Maar omdat het over veel gegevens gaat, en over veel statistiek (boekentip!) kan het voor een individuele klant weleens minder gunstig uitpakken.

So far, so good.

Maar de grens dreigt in rap tempo te vervagen en grote effecten te krijgen. Om te beginnen bij onze eigen overheid. De oplettende nieuwsconsument kon er afgelopen week elke dag weer de signalen van oppakken: de WRR publiceerde een rapport over de iOverheid inzake de inzet van ICT en het gebruik van de profielen die van alle burgers worden gemaakt. Het biometrisch paspoort, het EPD en uw kenteken- en telefoongegevens kunnen allemaal aan elkaar worden geknoopt tot een veelzeggend profiel. Desgewenst te combineren met uw surfgedrag op internet.

Ook werd, tot verrassing van nationale en Europese parlementen bekend dat Nederland al uw bankgegevens deelt met de Verenigde Staten. Maar ja, u heeft niets te verbergen, toch?

Het vervelende is dat foutjes in de gegevens nooit worden gecorrigeerd (u weet niet eens wat er allemaal vastgelegd is) en dat gevormde oordelen heel lang in de databases vast blijven zitten. En dat vindt u nu  misschien niet erg want u vertrouwd de overheid wel. Maar als iemand één keer identiteitsfraude pleegt met informatie uit uw Facebook-profiel of een ontfutselde kopie legitimatie heeft u een probleem voor het leven. Een eenmaal aangebracht oormerk laat zich niet zo makkelijk verwijderen, dat weet elke koe. En weet u al hoe over pakweg vijftien jaar een donkerbruin kabinet met uw gegevens omgaat? Als uw privacy dan niet allang verhandeld, gehackt of geleaked is!

Of u zich zorgen maakt of niet: graag wil ik in dit kader een geweldige film van harte aanbevelen. En als u “Das Leben der Anderen” kijkt, bedenk dan dat er over u een veel groter dossier beschikbaar is dan de Stasi ooit had kunnen maken.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bedrijven, Boeken, Uncategorized

Compact

Het is zover. Weer een mooie krant kortgeknipt. Vanaf vandaag is NRC Handelsblad in tabloidformaat. Getsie.

Ik ben een liefhebber van het product krant.  Zolang het nog kan, want de inschatting is dat de papieren krant nog een jaar of zeven meegaat. Nou ja, in Nederland misschien een jaar of drie langer, maar dan is het echt gebeurd met de krant. Jammer, want knisperend krantenpapier is lekkerder bij de koffie dan een touchscreen. Na het AD, Trouw en de Volkskrant neemt dus vandaag het NRC alvast een voorschot op het definitieve afscheid door voortaan maar voor de helft te verschijnen. Want de klant wil het, zo heeft de Belgische marketeer bedacht. Die wil de krant in de trein kunnen lezen. Awel, deze klant wil het niet en deze klant is er ook zeker van dat niemand, maar dan ook echt niemand een avondkrant leest in de trein. Een avondkrant lees je thuis op de keukentafel die je in de interieurwinkel juist groot hebt aangeschaft (voor de krant) met die mooie lamp erboven (om te kunnen lezen).

Over de inhoud van de krant wil ik het niet hebben, die is prima en daar heeft u vast zelf een mening over.  Sterker nog, de inhoud kunt u ook op internet vinden, of in een boek of op televisie. Juist bij een krant gaat het dus om de vorm. Want nieuws kun je overal halen en meningen al helemaal.

En om eerlijk te zijn: de vorm ziet er net zo uit als de gratis krantjes van het station en parkeergarage met  paid content. Allemaal advertenties vermomd alsof het om journalistiek nieuws gaat. Leest u zo’n gratis krantje maar eens goed tussen de regels.  En een behoorlijke makreel kun je er niet meer in verpakken. En dáár zit mijn ongemak: met het tabloidformaat kun je niet meer doen wat je alleen maar met een echte krant kon doen. Als je schoenen poetst leg je er toch een krant onder? O, u poetst ook al geen schoenen meer. Als uw kinderen verven leg je er toch een krant onder? Zinloos met tabloid. Weleens de open haard aangemaakt met tabloid? Je blijft proppen maken en de nietjes in de meeste tabloids maken het tot een snipperfestijn! En hoe moet u voortaan een hoedje-van-papier vouwen? Voor al die dingen moet ik -als ik door mijn hamstervoorraad broadsheets heen ben- voortaan de Telegraaf kopen.

Een broadsheet is dus een mooi krantenformaat. Ik heb al geïnformeerd naar een abo op de Frankfurter Allgemeine, maar die zoeken nog een bezorger voor mijn wijk. Als u iemand weet, dan ben ik u heel dankbaar!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized