Inspirerend kantoor - foto: Flickr

Deze week werd er bericht over een wetsvoorstel van Ineke van Gent (GroenLinks) en Eddy Hijum (CDA) om werknemers het recht op thuiswerk te geven. Het moet natuurlijk wel in overleg met de werkgevers, betreuren de indieners van het wetsvoorstel, maar voortaan moeten werknemers gewoon thuis kunnen werken, tenzij de werkgever bewezen “zwaarwegende” argumenten heeft. Wat een contraproductief wetsvoorstel!

Met de huidige technieken om overal te kunnen werken onafhankelijk van tijd en plaats is er voor veel mensen, met name kennis- en kantoorwerkers, de mogelijkheid ontstaan om bijvoorbeeld thuis of in een Seats2meet-achtige omgeving te werken. Ideaal! Het is voor veel taken een meer productieve en motiverende omgeving, prettiger ingericht en fijner verlicht, het is veel efficiënter door het vervallen van reistijd en het zorgt voor werkers die tevredener in hun vel zitten. En privé en werk makkelijker kunnen combineren. Mensen die thuis werken hebben over het algemeen ook nog veel betere spullen dan dat verouderde mainframe met gefilterd Internet Explorer 6 van de werkgever. Maar dat is bijzaak.

In dat licht bezien is het heel bedenkelijk om dagelijks uren in de file te staan om in een onbereikbaar stadshart of aan een peperdure Zuidas in een te duur kantoor te gaan zitten met een tekort aan parkeerplaatsen. Met het oog op de vierkantemeterprijs van de moderne kantoren zijn veel kantoren anno 2012 ingericht als de typekamers uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Veel mensen samengepakt, het liefst op flexplekken, in een kudde bij elkaar zodat de manager zijn discipelen makkelijk kan controleren. Het oude denken van de aanwezigheidscultuur is nog steeds niet uitgeroeid. Zoals bij een bekend managementadviesbureau waar consultants dagelijks om 18.15 nog even liever niks gaan doen dan alvast naar huis gaan; het is ‘not-done’ om voor 19.00 de burelen te verlaten omdat dat niet bij de ambitie past die je uit moet stralen.

De wet op het thuiswerken gaat dit niet oplossen. Nog los van de aanwezigheidscultuur is er bij veel managers een wantrouwen waarneembaar tegen thuiswerken. Gebrek aan vertrouwen dat is ontstaan doordat thuiswerken om één of andere reden altijd op vrijdag gewenst is. Of omdat thuiswerken vaak gecombineerd moet worden met een niet-sluitend oppasrooster voor kleine kinderen. Wel flexibel werken, heet het dan, maar wel op een vaste dag waar niet meer door de werkgever vanaf geweken mag worden. Omdat er anders een probleem ontstaat met oma of het kinderdagverblijf. En dát zijn precies de verkeerde argumenten om een werkgever te overtuigen. Werken en oppassen gaan niet samen. Althans werken niet productiviteitsverbeterend, maar eerder stressverhogend. Geen thuiswerkwet die daar iets aan veranderd. Daarom is hét gebruikte argument van GroenLinks en CDA dat werknemers werk en zorg moeten kunnen combineren ook geen overtuigend argument.

De oplossing ligt ergens anders. Namelijk in de aansturing van al die productiviteit. Sturen op output in plaats van op input. Aantonen met meer/beter/mooier resultaat dat het kantoor in de meeste gevallen allesbehalve de beste werkplek is. Afspraken maken over het op te leveren resultaat in plaats van over zichtbaar aanwezige uren. Dat is misschien lastig voor de manager die helder moet formuleren wat het gewenste resultaat is, maar wel de sleutel om op een eigentijdse manier het werkzame leven in te richten. Dit wetsvoorstel vergroot slechts de kloof tussen controle en vertrouwen.

Bedrijfskunde kun je ook wel  beschouwen  als een wetenschap van de 2×2-matrixjes. In bedrijven worden veel vraagstukken zichtbaar gemaakt of opgelost met behulp van 2×2 matrixjes. Iedereen die bedrijfskunde heeft gestudeerd of bezig is met strategie-ontwikkeling  of marketing herkent dat. Marketing-opleidingen noemen het vaak een “model”, maar het is gewoon een 2×2-matrix. Bekende voorbeelden zijn de BCG-matrix (u weet wel met de dogs en de cash cows..) en de Ansoff-matrix (van de groeistrategieën). Maar er zijn er veel meer. Sla het boek “Exploring Corporate Strategy” van Johnson en Scholes er maar eens op na.

Reclamebureaus  gebruiken zo’n 2×2-tje vaak om de positionering van merken te illustreren. Op de beide assen tref je dan termen als individu vs groep en extavert vs introvert. Een merkbeleving wordt dan geïllustreerd aan de hand van een herkenbaar vergelijk, bijvoorbeeld de beleving van een automerk of een politieke partij. Want dat is eenvoudig: een merk dat associeert met “Audi” of “VVD” geeft een andere beleving dan een merk dat in de matrix bij “Dacia” of “SP” hoort.

Voor de positionering van een bedrijf is zo’n visualisatie in een 2×2-tje handig om de eigen positie af te zetten tegen de concurrentie op relevante belevingskenmerken, bijvoorbeeld kwaliteits- en prijsperceptie. In één oogopslag is dan te zien waar in de markt vrije ruimte is die nog niet door een concurrent is geclaimd. Een eenvoudige methode  dus: om klanten te trekken pas je het aanbod (product en bijbehorende positionering) aan richting de vrije ruimte die de markt biedt. Mensen stellen dingen nu eenmaal graag simpel voor; daarom drukken we oppervlaktes ook niet uit in hectares maar in “zoveel voetbalvelden”.

Toch gaat deze aanpak lang niet voor alles en iedereen op. Dat die vrije keuze voor een braakliggende markt niet voor iedereen  mogelijk is heeft  namelijk ook te maken met het bestaansrecht van organisaties en met de missie. Hoe sterker de waarden en overtuigingen, des te lastiger is het  om daarvan af te wijken. Zo kunnen bijvoorbeeld Triodos en ASN Bank hun positionering niet ongestraft verschuiven naar “maatschappelijk onverantwoord bankieren” en wapens gaan financieren. Als er in dat segment al ruimte zou zijn voor een extra aanbieder.

Politieke partijen zijn in hun “markt” bij uitstek aanbieders van sterke waarden en overtuigingen. Daarom is het ironisch om vast te stellen dat enkele politieke partijen volgens een 2×2-matrix proberen hun probleem van het afkalvend marktaandeel op te lossen. Zij zijn aan het “herbronnen” en op zoek naar het juiste “verhaal” om daar uiteindelijk de leider bij te kunnen kiezen. Langs de assen van de 2×2-matrix staan “links-rechts” en “individu-sociaal”. Op basis hiervan kun je inderdaad positie zoeken waar de markt nog niet is gevuld door een concurrent. Maar als dit niet past bij waarden of overtuigingen leidt het tot niets. Als je geen strategische keuze hebt gemaakt, geen USP hebt en je bent nergens de beste in dan noemt Porter dit ook wel “stuck in the middle” . Door politici wordt dezelfde situatie nu het “radicale midden” genoemd. Maar eigenlijk gaat het hierom: met sterke waarden en overtuigingen is de vrije marktruimte niet zo relevant; als je ergens voor staat krijg je het marktaandeel dat je toekomt.

Kent u het nog? Software werd nog met updates in een doos met boeken en cd-roms geleverd.

Recent ontving ik een mailtje. Van een toonaangevende leverancier van software. Anti-virus software. Het mailbericht stelde mij op de hoogte dat mijn “abonnement automatisch zou worden verlengd” en dat “betaling zou plaatsvinden op de gebruikelijke wijze”.

Eerlijk gezegd een onplezierige manier van zaken doen, en ik zou er alleen voor “kiezen” als een dergelijke verlengingswijze ergens in de veertig pagina’s voorwaarden verstopt staat die je aanvinkt voor gelezen en akkoord. Nu was ik al jaren klant bij deze leverancier en had ik hun softwarepakketten op drie verschillende computers gebruikt. Maar dit had ik nog niet meegemaakt.

Daags erna werd het aangekondigde bedrag afgeboekt. Dus op naar de website van de leverancier om deze automatische verlenging te annuleren. Op de website kon iedereen hetzelfde pakket ook gewoon bestellen. Logisch. Voor de helft van de prijs. Niet zo logisch.

Waarom berekent een bedrijf aan haar jarenlang loyale klanten de dubbele prijs voor een jaarlicentie als voor nieuwe klanten? Voelen die loyale klanten zich niet een beetje getild als ze het prijsverschil voor exact dezelfde dienst waarnemen? En zet een bedrijf hiermee niet een langjarige relatie op het spel?

De klantenservice van  het bedrijf was wel op orde: annuleren was geen probleem en het bedrag kon worden teruggestort. Bij keurig doorvragen werd vervolgens de software ook voor de helft van de prijs aangeboden. Te laat.

Het lokken van nieuwe klanten met een lagere prijs dan de prijs die bestaande klanten betalen komt vaak voor. Niet alleen bij software, kijkt u uw pakket financiële diensten er maar eens op na. Of telecom. Het is een strategie met nadelen. Niet alleen lokt een bedrijf hiermee vooral prijskopers (die vervolgens ook eerder vertrekken vanwege een nieuwe aanbieding), ook is het minachting voor trouwe klanten en een ondermijning van elke gedachte om langjarige relaties te bouwen.

Incentives om nieuwe klanten te interesseren kunnen beter worden gezocht in creatievere oplossingen dan een korting: aanvullende diensten, kortdurende sampling, packaged deals etcetera. Maar vergeet vooral de incentives niet om klanten te laten blijven: het is veel goedkoper een tevreden klant te houden, dan een nieuwe te winnen.

PS. Het ging bij de software-leverancier  niet om een tijdelijke actieprijs, het is een bewust gekozen prijsstrategie.

• Of we het leuk vinden of niet: de economische macht gaat verschuiven van het Noorden en het Westen naar het Zuiden en Oosten. China, India en Brazilië zijn opkomende landen. Niets nieuws volgens Moerland: ook in de 17e eeuw waren China en India goed voor de helft van de wereldproductie.
• We krijgen een tijd met verschillende groeisnelheden: Brazilië meer dan vijf procent en de Eurozone zo rond de nul procent. Na een paar jaar heeft dit een substantieel effect in het economisch krachtenveld.
• De bevolkingsontwikkeling zorgt voor verdere verschillen: op naar de negen miljard mensen in 2050. Maar het aantal mensen in Nederland stagneert en Duitsland krimpt zelfs. Het aandeel ouderen stijgt hier aanzienlijk terwijl in India de helft van de mensen jonger is dan 25.
• Financiële posities (overheidsbegrotingen en handelsbalansen) moeten op orde worden gebracht en ook dit heeft grote consequenties. De grote schuldenberg zorgt nog eens voor een extra geopolitieke verschuiving.
• De eurocrisis moet worden beheerst om weer vertrouwen te genereren; dat dit lukt is onder meer voor Nederland onderscheidend voor 2012.

De Rabo-topman gaf aan dat de situatie rond de Euro ernstig is, maar niet onmogelijk op te lossen. Zo is de handelsbalans van de hele eurozone goed in balans, terwijl landen als Japan en de VS kampen met overschotten en tekorten. Ronduit positief was het oordeel over Nederland: economisch doet Nederland het in de wereld niet slecht en er zijn erg veel kansen in de wereld in sectoren waar Nederland erg goed in is: voedsel, energie, water en klimaat.

Na deze positieve vaststelling werd de Ondernemersprijs voor Midden Nederland uitgereikt. Genomineerden waren stuk voor stuk bedrijven die internationaal zakendoen en innovatie, maar bovenal compromisloze kwaliteit hoog in het vaandel hebben staan. Inspirerend! Voor mij heeft de KvK de jaarlijkse bijdrage nu al weer goedgemaakt.

Vandaag was voor velen weer de eerste werkdag van het nieuwe jaar. En voor een groot deel van deze werkers was het een dag om tegenop te zien. Alle collega’s langs…. “De beste wensen” “Jij ook de beste wensen” “Heb ik jou al gehad? De beste wensen.”

Ik ken mensen die bewust erg vroeg op kantoor zitten op deze dag. Immers, het is makkelijker dat iedereen naar jou toe komt, dan dat jij met tegenzin het hele bedrijf door moet. Als je dan ook nog eens een leuk uitziende vrouw bent die iedereen altijd al eens wilde zoenen… hoe zet je dan je elleboog zo op slot dat het niet onaardig overkomt? Want het moet natuurlijk wel hartelijk overkomen, al die echt gemeende beste wensen aan al die geweldige collega’s!

Eén keer heb ik meegemaakt dat iemand zich daar niet aan stoorde; de man leed aan smetvrees en vond het zó smerig om honderden handen te schudden, dat hij een latex handschoen aangetrokken had; toch een onaangename verrassing voor zijn “beste wensers”!

Zelf vind ik het altijd wel een mooie gelegenheid om informeel wat uit te wisselen over de afgelopen  jaarwisseling en de plannen voor het komend jaar. Hoe u er ook over denkt: u bent er weer voor een jaar vanaf.

Het jaar is voor mij begonnen met een multiculturele maaltijd als “vredesexperiment”. Aan tafel onder andere een Pakistaan die alleen engels sprak en halal-vlees at, een Nederlandse die tegen ritueel slachten is met haar vegetarische vriendin en vijf niet engels sprekende Duitsers die zelf hun “Schweingebrat” hadden meegebracht. De Pakistaan deelde vrolijk zijn halal-kebab met de Germans, er werden grappen gemaakt over “the war” en de sfeer was uitstekend. Daarmee is het eerste vertrouwen voor een vredelievender 2012 neergezet! Gebeurde dit maar op wereldschaal.

Ik wens u een gezond, gelukkig en succesvol jaar. De beste wensen!

U wist natuurlijk al lang dat er te veel domme mensen rondlopen. Recent las ik twee boeken die dat ook zwart op wit hebben afgedrukt. En het is dan toch geruststellend dat uw gedachte wordt bevestigd, niet? Het zijn weliswaar geen bedrijfskundige boeken, maar met het oog op de ingrijpende demografische en maatschappelijke ontwikkeling die erin wordt beschreven wel nuttig om aan te stippen als boekentip – bijvoorbeeld voor de kerstdagen.

Het eerste boek, “Deutschland schafft sich ab” van Thilo Sarrazin heeft in Duitsland afgelopen jaar veel stof doen opwaaien en tot felle debatten geleid. In korte tijd bereikte het boek een oplage van 1,2 miljoen en dat is ook voor Duitsland erg veel. Sarrazin toont met veel cijfers aan dat Duitsland (maar het geldt ook voor Nederland) in internationaal verband dommer wordt. Het onderwijs wordt kwalitatief slechter en als we al studeren dan leren wij geen mooie technische wetenschappen waarvoor intelligentie vereist is, maar doen we massaal zwakke vakken als rechten, bedrijfskunde of sociale wetenschappen. Aldus Sarrazin. Dat dommer worden komt onder meer door luiheid en door afnemende intelligentie. De luiheid wordt voor een deel verklaard door de sociale welvaartsstaat. Intelligentie houdt voor het grootste deel verband met erfelijkheid. Empirisch is vastgesteld dat de vruchtbaarheid van mensen des te hoger is naarmate opleiding, inkomen en sociaal-economische status (en causaal met deze drie punten intelligentie) lager zijn. Deze elementen heeft Sarrazin uitgesplitst en in verband gebracht met de demografische ontwikkelingen en de conclusies zijn schrikwekkend: er is een snelgroeiende ongeschoolde onderklasse, veelal afhankelijk van uitkeringen, die zich door een hogere fertiliteit razendsnel voortplant en een steeds kleiner wordende groep hoger opgeleiden die ervoor kiest in de buitenwijken kinderloos aan de zelfontplooiing te werken. Hierdoor zal de bevolkingssamenstelling totaal veranderen in relatief korte tijd en is het einde van de welvaart nabij. Het feit dat Sarrazin ook verbanden aanbrengt met religie en herkomst en maatregelen voorstelt om de naderende nachtmerrie te stoppen maakte het boek omstreden. Maar wel zeer lezenswaardig.

Niet vergelijkbaar, iets minder recent en voor zover ik weet ook niet omstreden is  het boek van Hans Sibbel: W2P, Welcome To Paradise. Het is een “licht wetenschappelijk” boek over de evolutie. Met wel dezelfde conclusie: er zijn te veel domme mensen. En die planten zich voort! Sibbel bewijst zelf het beeld van Sarrazin: behorend tot, zoals hij zelf zegt, de “Top 2 procent van Nederland” heeft hij zich nog niet voortgeplant. Zijn boek bevat in tegenstelling tot bovengenoemde geen statistische tabellen, maar vooral veel herkenbare praktijkvoorbeelden en “weldoortimmerde ideeën”.  Zoals deze bijvoorbeeld: “…… Het gaat dus om de hoeveelheid hersenen ten opzichte van je hele lichaamsgewicht. De eerste conclusie  die we nu al kunnen trekken is dat hoe dikker je wordt, hoe dommer je wordt. “

Als u depressief wordt van het beeld dat Sarrazin schetst kunt u dus beter Sibbel lezen: hij stelt in elk geval nog vast dat het een geluk is dat wij er zijn en dat we het vast gaan winnen van de evolutie.

P.S.  Wie meer wil weten over de kloof tussen hoger en lager opgeleiden in Nederland kan het rapport De sociale staat van Nederland -2011 van het Sociaal Cultureel Planbureau er op nalezen.

Tijdens de NIMA C opleiding was er veel aandacht voor het formuleren van de missie van een organisatie. De missie geeft aan waarvoor de organisatie in het leven is geroepen en wat het wil toevoegen aan  dit aardse bestaan. Het is daarmee ook de kapstok voor het formuleren  van  de onderliggende doelstellingen. U hoort het  vast niet voor het eerst: een goede missie is essentieel voor strategievorming. En voor duidelijkheid bij de belanghebbenden. Of heeft u in een grotere organisatie  nog nooit gehoord: “Laat ze eerst maar eens vertellen welke kant ze op willen”?

Bizar dus dat in veel grote bedrijven het formuleren van de missie een papieren exercitie is die nodig is voor het ondernemingsplan. Vraag een willekeurig MT-lid om de missie van zijn bedrijf te verwoorden en de kans is vrij groot dat het antwoord luidt: Ja, eeeeuh… meer winst!

Tijdens eerder genoemde opleiding werden op deze wijze geformuleerde missies met hoongelach begroet. Ooh, dus daarom bestaat dit bedrijf en dat is wat jullie willen toevoegen aan deze planeet. Helder!

Een glimlach was dan ook  onvermijdelijk toen ik de advertentie zag van een grote bank waarin één van hun klanten wordt geciteerd: “Marktleider Europa, dat is onze missie” aldus de CEO van een leverancier van schoonmaakchemie.

Als dit de werkelijke missie is (en ik vond geen andere) dan kunt u van deze missie veel leren. Of is het u meteen duidelijk waar de organisatie voor staat, wat de waarden zijn, welke bijdrage de organisatie  levert aan deze wereld en welke kant  de organisatie  opgaat?

Het  Ashridge Mission  Model geeft de ingrediënten aan die  in een goede missie zijn terug te vinden:

• Bestaansrecht: waarom bestaat de organisatie?
• Strategie: hoe zien wij de positie  en het onderscheidend vermogen?
• Waarden: waar gelooft de organisatie in?
• Normen en gedrag: hoe leven wij de strategie en de waarden na?

Met deze ingrediënten is de missie ook tijdloos. Als u bij het formuleren van de missie van uw organisatie dus niet veel verder komt dan “eh…meer winst”, “eh…de grootste” of “eh…marktleider” dan wordt het hoog tijd  om uw missie onder de loep te nemen. Anders wordt het ook  lastig om de plannen voor komend  jaar richtinggevend te formuleren.

“Een vriend bij de universiteitsbibliotheek heeft een teamuitstapje met zijn collega’s bedacht omdat ze op verschillende afdelingen werken. Ze leggen het plan voor aan het management: een fietstocht in de buurt, met aansluitend een borrel. Het antwoord laat op zich wachten en is dan gedeeltelijk positief. Het idee wordt akkoord bevonden, maar slechts met twee consumpties per persoon gesponsord. Omdat de pot leeg is komen alle overige uitgaven voor eigen rekening. Wel volgen excuses voor de vertraging: “De managers waren druk met de diapresentatie van hun dienstreis naar Toronto”".

In een paar zinnen heeft Ineke de Jonge hier de verhoudingen treffend omschreven en die gaan zo veel verder dan dit enkele voorbeeld. Het toont niet alleen hoe de besparing van enkele consumpties kan zorgen voor aantasting van vertrouwen en motivatie, maar zegt ook veel over de gehanteerde managementstijl. Een leerzaam “ikje” voor alle managers, vandaar hier met plezier geciteerd.

Na een paar opwarmende blog-posts werd ik nieuwsgierig naar de uitkomst van de Social Media Monitor 4, een onderzoek naar het gebruik en waardering van social media door merken. Immers, over de inzet en effectiviteit van social media bij bedrijven valt nog veel te leren.

Onder de titel en de conclusie  “Merken worden vrienden” zijn de resultaten inmiddels gepresenteerd. Adformatie wijdde er een artikel aan. Het bevat een lijst met de “top20 merken met de hoogste waardering”. Als u dit lijstje eens op uw gemak op u in laat werken moet u hoogstwaarschijnlijk – net als ik – onbedaarlijk lachen. In de top 10 -met de hoogste waardering-  treft u vooral de merken van telefoon- en kabelboeren, energiereuzen en banken.

Vrienden? Hou toch op! Niemand wil vriend zijn van een energiemerk, behalve degenen die er werken. In de top 10 staan toevallig alle merken die ook een oververtegenwoordiging hebben aan tafel bij Tros Radar en in de columns van een zekere Youp. En die oververtegenwoordiging wordt niet veroorzaakt doordat ze zoveel vrienden hebben of een voorbeeldige Net Promotor Score.

Eerlijk gezegd denk ik dat de hoge waardering of de perceptie ervan vooral gezocht moet worden in een paar andere factoren. Vanuit de communicatie- en adviesbranche vooral vanuit een economisch perspectief: budgetten voor de inzet van social media stijgen en de onbekendheid is groot, dus er is geld te verdienen. Zou het niet zo kunnen zijn dat die beloofde “innige relatie en warme vriendschap met de klant” ook daardoor zijn ingegeven? En de “waardering” vooral gebaseerd is op de enorme budgetten die juist die merken investeren?

Vanuit de consument is er waardering omdat er een manier ontdekt lijkt die bedrijven dwingt om snel te reageren op problemen: een ontvangstbevestiging per post na vier weken volstaat niet meer. Eindelijk dezelfde dag een reactie! In die zin is social media grote winst en zijn bedrijven die dit instrument actief (al dan niet gedwongen)  inzetten en gebruiken zeer te waarderen. Daarover geen misverstand. Dat de klanten- en klachtenservice hierdoor grote verbeteringen bereikt is geweldig.

Maar het aanvoeren van #FAIL statistieken en de daarmee samenhangende activiteit in sociale netwerken moeten we vooral niet verwarren met vriendschap. “Piep piep, wir haben uns alle lieb” is echt iets anders!

Wel moet worden gezegd dat de bedrijven die de mogelijkheden steeds beter benutten veel punten voorsprong hebben op degenen die dat nog niet doen. Kijk dus vooral ook naar die merken om van te leren: ze hebben de meeste ervaring met social media. Hopelijk geeft deze monitor verdere stimulansen in de goede richting, bijvoorbeeld in het meten van het effect op de bedrijfsdoelstellingen; slechts 13% doet dat. Bovenal zou mooi zijn als de vijfde Social Media Monitor effecten zou kunnen laten zien van echte wederzijdse interesse van klant en merk.

PS Natuurlijk staan er in de top ook een paar merken om verliefd op te zijn of te worden; die merken wens ik heel veel vrienden en vriendinnen!

Lang niet alles is maakbaar in het leven. Een niet-maakbaar iets is bijvoorbeeld gezondheid; u moet gewoon blij zijn als u gezond bent. Maar er zijn deskundigen die daar anders over denken; gezondheid is gewoon planbaar!

Volgens dr. Thorsten Rarreck, die onder meer door de voetballers van Schalke ’04 wordt vertrouwd als teamarts, is gezondheid door uzelf te plannen. Want gezondheid is volgens hem grotendeels afhankelijk van de drie bouwstenen voeding, beweging en levenswijze. U hoeft de verantwoordelijkheid voor uw welbevinden daarom niet in de gezondheidszorg te zoeken of af te schuiven op geluk of pech.

Want inmiddels is elke tweede volwassene en elk derde kind te dik, tendens stijgend. Minder dan twintig procent van de veertigplussers sport regelmatig, meer dan negentig procent eet verkeerd en zeventig procent heeft onvoldoende ontspanning. Oké, Duitse cijfers, maar toch. En dit alles leidt tot grote aantallen in principe vermijdbare ziekten: hart- en vaatziekten als grootste doodsoorzaak, burn-out en storingen aan het bewegingsapparaat.

De remedie is om in plaats van ziekteslachtoffer een gezondheidsdader te worden, aldus Rarreck, en daarvoor maak je een businessplan. Want als  een gezond bedrijf een businessplan nodig heeft, waarom een gezond lichaam dan niet?

Het werkt als volgt. Allereerst wordt de “ist”-situatie in beeld gebracht: gewicht, vetgehalte, lenigheid, uithoudingsvermogen, kracht, coördinatie, eetgewoonten, stressprofiel. Daarna wordt de toekomstvisie gedefinieerd: vitaliteit, prestatievermogen, relativeringsvermogen etc.. Dan komen de meetbare en konkrete doelstellingen: onder meer gewichtsverlies, spiertoename en het verminderen van vet en zoet eten. Het operationele plan bestaat vervolgens uit konkrete voedings- en trainingsplannen. De “ist”- en de “soll”-situatie moeten natuurlijk regelmatig vergeleken worden want het mooiste plan zorgt nog niet automatisch voor resultaat.

Kortom, de vakantie is echt voorbij. Aan het werk! Zoekt u hulp voor een businessplan of een trainingsschema voor de marathon dan heb ik nog wel tips voor u. Voor uw gezondheidsplan verwijs ik graag naar genoemde dokter.

Ondertussen: blijf gezond!